بخور و کندر در عطر؛ رایحه‌هایی با حس معبد و آرامش

کندر دقیقاً چیست؟

کندر، یا آنچه در عطرسازی «اولیبانوم» می‌نامند، صمغ درختانی است که در مناطق خشک شبه‌جزیره‌ی عربستان، شاخ آفریقا و هند می‌رویند. وقتی پوست درخت را خراش می‌دهند، شیره‌ای شیری بیرون می‌آید که در هوا سفت می‌شود و به دانه‌های کهربایی‌رنگ تبدیل می‌شود. این دانه‌ها هزاران سال است که در مراسم دینی، جشن‌ها و خانه‌ها دود می‌شوند.

بوی کندر در عطر کمی مرکباتی، کمی فلفلی، کمی سرد و بسیار «پاک» است. حس عجیبی از سکوت و فضای بلند معبدها و کلیساها دارد. بسیاری از مردم، حتی بدون دانستن نامش، آن را با آرامش و معنویت یکی می‌دانند.

خانواده‌ی رزین‌ها

بخور سرد یا بخور گرم؟

رایحه‌های بخوری را می‌شود به دو دسته‌ی کلی تقسیم کرد:

سبک‌های بخوری برای تجربه

← برای دیدن سبک‌های بیشتر بکشید

رایحه‌ی بخوری را کی بزنیم؟

بخور و حس آرامش

یکی از دلایلی که رایحه‌های بخوری این‌قدر محبوب‌اند، حس آرامشی است که با خود دارند. در بسیاری از فرهنگ‌ها، دود کندر و رزین‌ها با دعا، مراقبه و لحظه‌های سکوت همراه بوده است. ذهن ما، حتی بدون آنکه بداند، این بو را با «آرام گرفتن» گره زده است. برای همین بسیاری از مردم رایحه‌های بخوری را برای مطالعه، کار تمرکزی یا عصرهای آرام انتخاب می‌کنند.

البته باید روشن گفت که عطر دارو نیست و ادعای درمانی ندارد؛ اما تجربه‌ی شخصی بسیاری از مردم نشان می‌دهد که یک رایحه‌ی آشنا و آرام، می‌تواند به ساختن حال‌وهوای مطلوب کمک کند. اگر به این موضوع علاقه دارید، مقاله‌ی رایحه و آرامش را بخوانید.

رایحه‌های بخوری همچنین برای کسانی که از عطرهای شیرین خسته شده‌اند، تنوعی تازه‌اند. آن‌ها نه گلی‌اند، نه میوه‌ای و نه خوراکی؛ بلکه حسی انتزاعی و شاعرانه دارند. شاید به همین دلیل است که بسیاری از عطرهای «نیش» و هنری، بخور را در مرکز ترکیب خود قرار داده‌اند. (عطر نیش چیست؟)

آزمونک

سؤال‌های رایج